الا ای مادرم دردت به جانم بمیرم آندمی نامت نخوانم اگر هستم ، برای بودن توست همان دستی کین پیکرم شست بهشت برین بر زیر پایت خدا در پیش خود داده جایت اگر خدایم تنها دلبری کرد که شاید تنها بودنش را او بری کرد تو را به نزد خود ماوا گزیده که او بر خودش مادر ندیده به ما این لطف او ارزانی کرده در آخر بر خودش مجانی کرده خدایا نگهدار مادران باش که دائم سایه دار باشد ایکاش به نام خداي پدر به مردي اش قسم نامش پدر است همانکس كه كمر بر خلقتم بست همه عشقم كه هستم نام و نشانش كه ايكاش مي شدم قربان جانش مرا از كودكي او سروري داد همه هست مرا او رهبري داد که نام پدر زیبند

خدایا می شناسی این دلم را جفای باطن و باد سرم را اگر نیستم مقید بر نمازی به سویت دارمی دست نیازی خدایا که یدالله دستی از توست همه جان و جهان و هستی از توست اگر که لایقم تو عاشقم کن بگیر دست مرا تو صادقم کن نگاهی بر من نابنده انداز تا شاید که شود این چشم من باز خدایا عالمی را غم گرفته پر از تزویر شده ماتم گرفته همه دین خدا را نیمه کردند همه رنگ جفا بر سینه کردند همه گم کرده اند راه و چراغ را و بیشتر کرده اند درد فراق را خدایا این زمینت بو گرفته زمینی با بدیها خو گرفته که شاید این بدی را یک نشان است راه وصلتش با کهکشان است بیاید از رهی آن یار محبوب زمینی هم شود

ای که رب انس و جانی اگر خواهی جانم را ستانی اگر بودم پریشان حال و خسته زروی آن ملک با چشم بسته هماندم لطفی کن سوی تو آیم نبندد دیگری زنجیر به پایم مرا فارغ از این دنیا تو گردان به عشق اولیا محشور تو گردان اگر باشم شروع هر گناهی تو ای خدای من تو سرپناهی اگر با من کسی از ره بدر شد وجود تو در او گر بی ثمر شد کنون تسلیم توست این روح و جانم مرا بخشش نما با تو بمانم خدایا عاجزم از دو ری هایم از ین گه بینمک و شوریهایم مرا خالص نما و لایقم کن برای مردنم تو صادقم کن اگر چشمان من هستند خطاکار به نور خود آنرا جلا دار خدایا زندگیم کرامت توست تمام دلخوشیم حمایت توست الها

اسیر و مبتلا ابرو کمانم

که گویند عاشقم شاید گمانم

اگر که عاشقی باشد گناهی

بدون تو دگر من هم نمانم

سربلندم وقتی من از عشق تو دم میزنم وقتی اسم تو میاد مرهم به زخمم می زنم مرهم زخم منی التیام این غمی شادی و تو ماتمی بس که بیشی و کمی شادی یک ماتمی انگاری تو زمزمی چشم به راه تو منم مست بوی پیرهنم یوسف زهرا تویی عاشق شیدا منم گر نیایی مرده ام چون گلی پژمرده ام میمیرم از انتظار بی کسم در این دیار عاشق و شیدا منم از تو من دلنکنم یوسف زهرا تویی سور این صحرا تویی عاشق و شیدا منم از غمت رسوا منم گر نیایی مرهمم التیام این غمم میمیرم از انتظار میروم از این دیار گر که مردم من منتظر تو مکن از من گذر که منم دلداده ام من اسیر و ساده ام دست من را نیز بگیر که مرا کردی تو پ

تو را باب الحوائج ، شش ماهه دیدم صدای قهقهه هایت شنیدم درون قنداقه و شیرخواره دیدم صدای گریه هایت را شنیدم هماندم که عدو آب را به دشت بست به این نا اهلی اش وقتی کمر بست تمام کاروان را در خطر کرد از آب دادن به طفل وقتی حذر کرد تو را دیدم که بی تاب و توانی در آن گهواره ات که نیمه جانی تو را دیدم که بودی تشنه و زرد در تلظی بودی و بیتاب از درد بدیدم که دگر آب چاره ات نیست پدر را لیک دگر صبر و قرار نیست تو را دیدم که بابا در بقل کرد همه عشق خودش بر تو غزل کرد در آن وادی که بابایی خطر کرد زسوی دشمنش آبی طلب کرد شنیدم که پدر یاد خدا کرد ز سوی دشمنش یاری صدا کرد ندای هل